Rehabilitacja po urazie stawu łokciowego i kości przedramienia

Zwichnięcie stawu łokciowego jest bardzo poważnym urazem, po którym często może wystąpić duże ryzyko powstania przykurczu, to znaczy ograniczenia zakresu ruchomości. Właśnie dlatego niezwykle ważne jest wczesne zastosowanie odpowiedniego leczenia. Jak przebiega rehabilitacja w przypadku kontuzji stawu łokciowego?

Staw łokciowy jest stawem typu zawiasowo-rotacyjnego, co oznacza, że istnieje możliwość zginania, prostowania go i rotacji przedramienia. Ruch rotacji odbywa się przez obracanie się kości wokół siebie (promieniowej i łokciowej). Staw łokciowy jest niezwykle podatny na urazy oraz ewentualne unieruchomienia, dlatego też istotna jest odpowiednia diagnostyka powstałych urazów, nawet gdy są one niewielkie oraz prawidłowe postępowanie.

Czym jest zwichnięcie stawu łokciowego?

Staw łokciowy posiada skomplikowaną budowę, ponieważ w jego obrębie znajdują się aż trzy stawy, które otoczone są jedną torebką (ramienno-łokciowy, ramienno-promieniowy i promieniowo-łokciowy). Funkcje stabilizatorów pełnią więzadła, które regularnie poddawane są dużym obciążeniom, nie tylko w czasie wykonywania aktywności fizycznych, ale także podczas codziennych, podstawowych czynności życiowych.

lokiec-tenisisty

Najczęściej występującym urazem stawu łokciowego jest jego zwichnięcie, czyli dokładniej strata kontaktu powierzchni stawowych między sobą. W wielu przypadkach, wraz ze zwichnięciem następuje złamanie kości ramiennej lub jednej z kości przedramienia. Często urazowi towarzyszy również uszkodzenie więzadeł i torebki stawowej.

Jakie są przyczyny zwichnięcia stawu łokciowego?

Najczęściej występującą przyczyną urazu stawu łokciowego jest upadek na kończynę górną lub nieodpowiednie działania podczas uprawiania sportów np. ostre pociągnięcie przez orczyk na nartach. Zwichnięcia dzielimy na :

Tylne– obejmują aż 90% zwichnięć stawu łokciowego i powstają przez upadek na rękę, która była wyprostowana w stawie łokciowym. Podczas tej kontuzji dochodzi do przemieszczenia się przedramienia w tył w stosunku do odcinka kości ramiennej

Tylko-boczne– również często występujący uraz, podczas którego następuje rozerwanie torebki stawowej i uszkodzenie więzadła podocznego

Przednie– rzadko występujące, posiadające różne kierunki działania siły.

Boczne– towarzyszy obu postaciom

Objawy zwichnięcia stawu łokciowego:

  • Ostry ból
  • Nasilający się obrzęk
  • Uczucie niestabilności stawu
  • Zniekształcenie się zarysów stawów (wystający wyrostek łokciowy)
  • Ból nasilający się podczas prób ruchowych
  • Przymusowe ustawienie kończyny ze zgiętym stawem łokciowym

W niektórych przypadkach podczas zwichnięcia stawu łokciowego może dojść do innych urazów:

  • Złamanie wyrostka kości łokciowej lub promieniowej
  • Uszkodzenie nerwów (najczęściej nerwu łokciowego), podczas których występuje mrowienie, nasilające się po stronie przyśrodkowej przedramienia aż do małego palca u ręki
  • Uszkodzenie naczyń krwionośnych w obrębie stawu
  • Uszkodzenie tkanek miękkich (więzadeł lub torebki stawowej)

Leczenie kontuzji stawu łokciowego

Plan leczenia jest dopasowany adekwatnie do wieku pacjenta, rodzaju urazu, danych z diagnostyki obrazowej (USG, RTG, TK lub RM). Ogólną zasadą leczenia tego typu urazów jest jak najszybciej rozpoczęcie ćwiczeń czynnych, unikając wykonywania treningu biernego.

Stosowane jest leczenie operacyjne, zwłaszcza po skomplikowanych złamaniach, którego celem jest przywrócenie anatomicznego ustawienia odłamów, a także odpowiednia stabilizacja złamania. Dzięki takim działaniom, już kilka dni po zabiegu możliwe jest rozpoczęcie ćwiczeń.

szpital-wejscie

W pierwszej kolejności, po zwichnięciu stawu łokciowego, niezwykle ważne jest unieruchomienie stawu, które przyjmuje formę usztywnienia względem siebie sąsiadujących kości (poniżej i powyżej stawu). Dłoń i przedramię umieszczane są na stabilnym przedmiocie i następnie stosuje się temblak i bandażowanie ramienia do klatki piersiowej. Zwichnięcie łokcia wymaga szybkiego wykonania zdjęcia RTG oraz nastawienia w znieczuleniu ogólnym. Po badaniu RTG, staw zabezpieczony zostaje opatrunkiem na okres 3-4 tygodni. Po tym czasie stosuje się ortezę, której celem jest ograniczenie ruchów zgięcia i wyprostowania w zmienionym chorobowo stawie.

Ważnym czynnikiem przywrócenia choremu odpowiedniej sprawności jest stosowanie rehabilitacji. W przypadku zwichnięcia stawu łokciowego przebiega ona przez:

Pole magnetyczne (we wczesnym okresie pooperacyjnym), działające przeciwbólowo i przeciwzapalnie. Stosuje się je na ortezę lub gips w celu przyspieszenia zrostu kości i naprawy tkanek miękkich.

Fizykoterapia (wcześniej wspomniane pole magnetyczne i inne zabiegu, których celem jest regeneracja i przyspieszanie zrostu kości), np. laseroterapia, ultradźwięki. Wykonuje się krioterapię (aby zmniejszyć dolegliwości bólowe i obrzęki), elektrostymulację mięśni stawu łokciowego lub nadgarstka oraz metody rozluźniające i poprawiające ukrwienie tkanek miękkich (lampa solux, kąpiel wirowa).

Kinezyterapia (wykonywanie ćwiczeń leczniczych). W pierwszej fazie stosuje się ćwiczenia pod okiem fizjoterapeuty. Są to nieciężkie ćwiczenia bez obciążenia: izometryczne, rozciągające i pobudzające nerwy i mięśnie. Stopniowo wprowadzane są ćwiczenia oporowe, które wzmacniają siłę mięśni, wpływają na poprawę stabilizacji, elastyczności tkanek miękkic i propriocepcję (czucie stawu w przestrzeni). W ostatniej fazie treningu uprawiane są ćwiczenia obejmujące całą kończynę górną, wraz ze stawem barkowym, który został przeciążony przez noszenie gipsu oraz nadgarstkiem ograniczonym ruchowo przez gips. Ćwiczenia te zwiększają siłę mięśni, kontrolują ruch i pracę oraz przyczyniają się do poprawy dynamiki ruchów kończyny.

Kinesiotaping (obklejanie stawu elastycznymi plastrami, które posiadają działania sensoryczne, odciążające, stabilizujące). Stosuje się zwłaszcza, gdy chory podejmuje pierwsze aktywności fizyczne po urazie. Metoda ta wykorzystywana jest najczęściej u sportowców.

W przypadku uszkodzenia nerwów, przede wszystkim nerwu łokciowego, wykonuje się neuromobilizację (napinanie i rozciąganie tkanek nerwowych). Dzięki tej metodzie możliwa jest poprawa elastyczności, działanie regeneracyjne i naprawcze.

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *